روزِ مَرگم یار را مَست از مِیِ نابش کنید

روزِ مَرگم یار را مَست از مِیِ نابش کنید شعرِحافظ را بخوانید وُ ؛ کمی خوابش کنید بَر مَزارم گریه مَمنوع ! مَبادا یار را زین جدایی غرقِ غمْ ، دلتنگ وُ بی تابش کنید مهناز_رنجی پرستوی_مهاجر

از فراقت دیده گریان، آمده جانم به لب

از فراقت دیده گریان، آمده جانم به لب با خیالت گفتگو دارم به واللّه روز وُ شب تا به کِی ریزم به دامان اشکِ حسرت تا به کِی؟ وعده یِ وصلم بده،کامم شَوَد همچون رُطب مهناز_رنجی پرستوی_مهاجر

او رفت پیشِ حضرتِ حقْ جاودانه شد

او رفت پیشِ حضرتِ حقْ جاودانه شد قلبم شکست، اشک زِچشمم روانه شد روحم به وقتِ خاکسپاری زِ فَرطِ غم پَر زد ،جدا شد از تَن وُ مرگش بهانه شد مهناز_رنجی پرستوی_مهاجر

شمال تا جنوبِ کشورم درگیرِ بارانست

شمال تا جنوبِ کشورم درگیرِ بارانست بهار آمد ولی عیدیِ ما دیده ی گریانست خدایا از بلاها حفظ فرما مردمِ ایران درین ایّام حالِ هموطن هایم پریشانست مهناز_رنجی پرستوی_مهاجر

درونِ دل بُوَد کاشانه یِ دوست

درونِ دل بُوَد کاشانه یِ دوست به هرجا می رود دل همرهِ اوست چنان مِهرش به دل دارم که روزی کُنم جان رابه قربانش که نیکوست مهناز_رنجی پرستوی_مهاجر

رویْ بِنْمای که خورشید هویدا بشود

رویْ بِنْمای که خورشید هویدا بشود آسمان روشن وُچشمانِ سحر وا بشود همه شب منتظرم تا تو بَرآیی زِ افق سحر آغاز وُ دلم مستِ تماشا بشود مهناز_رنجی پرستوی_مهاجر

با دلی بِشْکسْته سویت آمدم ای مهربان

با دلی بِشْکسْته سویت آمدم ای مهربان من غریبم جز به درگاهت ندارم مأمنی سالها مِهر تو آتش بر دل وُ جانم زده اِذنِ دیدارم بده که آرامشِ قلبِ منی مهناز رنجی پرستوی مهاجر

صبح یعنی روزِ خود با نامِ حق آغازکن

صبح یعنی روزِ خود با نامِ حق آغازکن در هوایش بال بُگشا با دلت پرواز کن بر سَرِسجاده عشق، بامُحبت بی ریا آنچه از مهرش به دل داری بگو ابرازکن مهناز_رنجی پرستوی_مهاجر

خرابم کز غمش ساقی چه می پُرسی زِ احوالم

خرابم کز غمش ساقی چه می پُرسی زِ احوالم قدح پُرکُن که دلْ امشب مِیِ بسیار میخواهد مهناز_رنجی پرستوی_مهاجر